“Armoede krijg je gratis,
zonder dat ik erom vroeg.”
Onlangs ging ik in gesprek met Stella, ervaringsdeskundige en auteur, over haar levensverhaal, de onverwachte wendingen die haar pad kruisten en de inzichten die zij vandaag de dag met anderen deelt. Haar verhaal raakt, omdat het laat zien hoe armoede niet alleen je financiële situatie verandert, maar ook je zelfbeeld, je relaties en je gevoel van eigenwaarde.
Stella’s verhaal is er een van contrasten. Van een zorgeloze jeugd naar een werkelijkheid waarin niets meer vanzelfsprekend was. Van stabiliteit naar onzekerheid. Wat haar verhaal bijzonder maakt, is de openheid waarmee zij spreekt over de mentale impact van armoede: de constante druk, de stille schaamte en het gevoel van sociale afstand dat vaak onzichtbaar blijft voor de buitenwereld.
Deze blog biedt niet alleen een inkijkje in haar persoonlijke ervaring, maar nodigt ook uit tot een bredere blik. Het laat zien hoe armoede zelden het gevolg is van één gebeurtenis en hoe begrip, openheid en samenwerking een essentieel verschil kunnen maken juist ook voor de nieuwe generatie
Stella groeide op in een warm, zorgeloos gezin in Bussum. Haar vader was huisarts, haar moeder verpleegkundige. Geld was er niet in overvloed, maar het ontbrak aan niets. “Als kind denk je dat het leven zo hoort te zijn,” vertelt ze. Ze bouwde haar eigen leven op in Amsterdam: een bloeiende carrière in de modewereld, een mooi appartement, een auto. Later kreeg ze samen met haar partner twee kinderen.
Tot alles ineens veranderde. Een scheiding, gezondheidsproblemen en het verlies van haar werk kwamen tegelijk. “Ik stond van de ene op de andere dag bij de voedselbank. Het voelde alsof ik mijn leven kwijt was. Niet alleen financieel, maar ook alles wat ik dacht dat ik was.”
De stilte van armoede
“Armoede is niet alleen een geldprobleem,” benadrukt Stella. “Het is mentale uitputting. Een constante rekensom in je hoofd. Als je 65 euro hebt voor een hele week, is alles een afweging: wel of geen tram als het regent, wel of geen verjaardagskaart. Het is een pop-upvenster dat nooit sluit.”
Wat haar het meest raakte, was het sociale isolement: niet mee kunnen doen. “Je zegt: ‘Nee joh, ik heb geen tijd voor dat etentje’, maar in werkelijkheid kun je het niet betalen. Je glimlacht, maar weet dat thuis de koelkast leeg is.”
Ze vergelijkt het met een toneelstuk: “Je staat op het podium zonder decor, en toch verwacht het publiek applaus.”
De onzichtbare mantel van schaamte
Lange tijd droeg Stella een onzichtbare mantel van schaamte. “Niet omdat anderen mij veroordeelden, maar omdat ik mezelf als mislukt zag. Schaamte is geen schreeuw, het is dat fluisterende stemmetje dat zegt: zeg maar niks.”
Pas toen ze haar verhaal begon te delen, kwam er ruimte. “Ik ontdekte: schaamte verdwijnt niet in stilte. Die verdwijnt in het daglicht.”
Ze begon te schrijven op Facebook, niet voor medelijden, maar om grip te krijgen op haar situatie én op het systeem waarin ze vastzat. Het resulteerde in haar boek Armoede krijg je gratis.
“Dat boek gaf me mijn stem terug. Mijn regie. Het liet me weer zien: ik ben niet mijn schulden. Ik ben een mens, met kracht.”
Armoede betekent niet dat je minder bént
het betekent dat je minder hébt.
Het perspectief van een moeder
Het gevoel van vastzitten kwam niet in één klap. Het kroop haar leven binnen.
“Op de momenten dat mijn kinderen vroegen: ‘Mam, kunnen we naar de bioscoop?’ en ik nee moest zeggen. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik simpelweg geen keuze had.”
Het voelde alsof ze faalde, als moeder, als mens. Alsof ze het allemaal zelf had laten gebeuren. Ze zat gevangen in meer dan geldzorgen, in een mix van schaamte, verantwoordelijkheid en liefde.
“En dat is misschien wel het meest verlammende aan armoede: je voelt je schuldig voor iets waar je geen controle meer over hebt.”
Wat ze leerde
In de jaren daarna begon Stella haar ervaring in een breder perspectief te plaatsen.
“In Nederland denken we vaak dat armoede het gevolg is van verkeerde keuzes. Maar mijn ervaring leerde me iets anders. Armoede ontstaat zelden door één verkeerde keuze, maar vaak door een stapeling van omstandigheden, waarin systemen geen ruimte laten voor herstel.”
Ze ontdekte dat armoede niet alleen over geld gaat, maar over hoe beleid, regels en financiële structuren uitpakken in het dagelijks leven van mensen.
“Als je voortdurend moet bewijzen dat je tekortkomt, verlies je niet alleen inkomen. Je verliest ook waardigheid.”
Daarom spreekt ze vandaag niet alleen over haar persoonlijke verhaal, maar ook over wat er structureel nodig is om ruimte te creëren voor vertrouwen en perspectief.
“Dat vraagt om samenwerking tussen overheid, onderwijs, maatschappelijke organisaties en financiële instellingen.”
Niet vanuit schuld, maar vanuit gedeeld belang. “Wanneer systemen eerder ondersteunen dan controleren, ontstaat er ruimte voor veerkracht. En dat is uiteindelijk in ieders belang.”
Van taboe naar gesprek in de klas
Stella pleit, net als Positive Minds, voor openheid over armoede, juist op plekken waar kinderen zich vormen.
“Armoede moet bespreekbaar zijn. Niet in stilte of met schaamte, maar met kracht en helderheid. Kinderen moeten weten: armoede betekent niet dat je minder bént, het betekent dat je minder hébt. Dat verschil is essentieel.”
Vanaf het moment dat ze kennismaakte met de leskist over armoede was Stella enthousiast.
“Die kist kan écht bijdragen aan het doorbreken van het taboe. Niet om medelijden op te wekken, maar om begrip te creëren. Zodat een lege broodtrommel geen reden is voor schaamte, maar aanleiding voor solidariteit.”
Juist kinderen hebben daar baat bij, óók kinderen die thuis met armoede te maken hebben.
“Zodra zij begrijpen dat hun situatie niets zegt over hun waarde, groeit hun veerkracht. En zodra klasgenoten dat snappen, ontstaat er ruimte voor echte verbondenheid.”
Haar droom
Persoonlijk droomt Stella van rust. Van herstel. Maar ook van betekenis. Ze wil naar Curaçao, waar haar moeder vandaan komt, om daar moeders en kinderen te helpen met kennis, empowerment en financiële zelfredzaamheid.
“Niet top-down, maar als gelijkwaardige partners. Vanuit verbinding.”
Haar grotere droom is een samenleving waarin mensen eerder helpen dan oordelen. Waar systemen vóór mensen werken, niet andersom.
“Waar we durven kijken naar verhalen, niet alleen naar cijfers.”
“Worstel je op dit moment met armoede of schulden? Weet dan: jij bént niet je situatie. Ik spreek uit ervaring. Durf hulp te vragen. Zoek lichtpuntjes, hoe klein ook. Laat schaamte geen stilte worden. Soms is één mens, één kans of één ander perspectief genoeg om het verschil te maken.”
Stella’s persoonlijke ervaring én haar pleidooi voor samenwerking
“Armoede krijg je gratis, zonder dat ik erom vroeg.”