Bella's verhaal:
“Daar gaat mijn hart
helemaal van open.”
Onlangs sprak ik met Bella. Over de jaren waarin ze met een bolderkar door de straten trok, over de mensen die ze onderweg heeft geholpen en over wat ze ziet als ze spullen aanneemt die anderen niet meer nodig hebben. Haar verhaal raakt mij, want ze weet zelf hoe het is om weinig te hebben en toch kijkt ze steeds naar wat een ander nodig heeft.
Bella heeft geen functie of kantoor. Ze ziet het gewoon als een buurvrouw geen bed heeft of een jonge moeder geen kinderwagen kan betalen en dan komt ze in actie. Dat doet ze al jaren, zonder vergoeding en vaak van haar eigen geld.
In deze blog vertelt ze over wat geldzorgen met mensen doen, over de schaamte die mensen voelen om hulp te vragen en over waarom het zo belangrijk is dat we erover blijven praten.
Dat zegt Bella. Ze heeft zelf moeilijke tijden gekend en heeft het ook nu niet ruim. Toch vindt ze steeds een manier om iemand anders te helpen, door spullen door te geven, boodschappen te halen of samen een brief uit te zoeken waar iemand niet uitkomt.
Al jaren ziet ze van dichtbij wat geldzorgen met mensen doen. Mensen die na een scheiding opnieuw moeten beginnen, maar geen geld hebben voor een bed of een kast. Gezinnen die op een uitkering wachten terwijl de rekeningen binnenkomen. Mensen die niet genoeg te eten hebben en dat nauwelijks aan iemand durven vertellen.
Juist dat raakt haar: dat iemand iets hard nodig heeft, maar er uit schaamte niet om durft te vragen. Je weet niet wat er achter een voordeur gebeurt. En zolang niemand iets zegt, kunnen zorgen lang verborgen blijven.
Vroeger trok Bella met een bolderkar, een geleend steekwagentje of het onderstel van een oude kinderwagen door de straten. Ze haalde meubels op en bracht ze naar mensen die vrijwel niets hadden. Soms richtte ze een heel huis in. Sommige mensen noemden haar spottend ‘Malle Pietje’. Bella ging door. “Het is zwaar en droevig, maar zeker ook grandioos werk,” zei ze daar toen over.
Achter een verzoek om een kinderwagen of een tas kleding kan een verhaal schuilgaan dat iemand nog aan niemand heeft durven vertellen.”
Je weet niet wat er achter een voordeur gebeurt.
Ze zette een weggeefwinkel op, hielp met administratie en legde contact met instanties. Als mensen onvoldoende eten hadden, deed ze soms boodschappen voor hen. Dat betaalde ze zelf, want een vrijwilligersvergoeding kreeg ze niet. “Als vrijwilliger doe je dat van je eigen geld.” En wanneer bewoners zich niet gehoord voelden, sprak ze zich uit. “Ik kan niemand laten staan,” zegt ze.
Dat is nooit veranderd. Tegenwoordig beheert Bella twee weggeefgroepen op Facebook: één voor babyspullen en één voor spullen voor volwassenen. Ze neemt donaties aan, zoekt alles uit en plaatst de spullen in de groepen. Zo maakt ze het voor mensen makkelijker om te vinden wat ze nodig hebben. Een kinderwagen, een kledingkast of een tas babykleertjes kan al veel betekenen als je die zelf niet kunt betalen.
Haar huis en bergingen staan daardoor regelmatig vol met spullen voor anderen. Ze weet hoe het is om weinig te hebben en hoe moeilijk het kan zijn om hulp te vragen. Soms krijgt ze als dank een plantje, een bos bloemen of iets lekkers. Eigenlijk vindt ze dat al te veel, omdat ze weet dat mensen het zelf hard nodig hebben. De bedankbriefjes die ze krijgt, bewaart ze nog altijd. “Daar gaat mijn hart helemaal van open.”
Bij Positive Minds willen we dat mensen over geldzorgen kunnen praten zonder bang te hoeven zijn voor een oordeel. Bella ziet dagelijks waarom dat nodig is. Achter een verzoek om een kinderwagen of een tas kleding kan een verhaal schuilgaan dat iemand nog aan niemand heeft durven vertellen.
Zij blijft kijken, luisteren en helpen. En ze blijft het hardop zeggen: armoede mag geen onderwerp zijn waarover we zwijgen.
Dat zegt Bella. Ze heeft zelf moeilijke tijden gekend en heeft het ook nu niet ruim. Toch vindt ze steeds een manier om iemand anders te helpen, door spullen door te geven, boodschappen te halen of samen een brief uit te zoeken waar iemand niet uitkomt.
Al jaren ziet ze van dichtbij wat geldzorgen met mensen doen. Mensen die na een scheiding opnieuw moeten beginnen, maar geen geld hebben voor een bed of een kast. Gezinnen die op een uitkering wachten terwijl de rekeningen binnenkomen. Mensen die niet genoeg te eten hebben en dat nauwelijks aan iemand durven vertellen.
Juist dat raakt haar: dat iemand iets hard nodig heeft, maar er uit schaamte niet om durft te vragen. Je weet niet wat er achter een voordeur gebeurt. En zolang niemand iets zegt, kunnen zorgen lang verborgen blijven.
Vroeger trok Bella met een bolderkar, een geleend steekwagentje of het onderstel van een oude kinderwagen door de straten. Ze haalde meubels op en bracht ze naar mensen die vrijwel niets hadden. Soms richtte ze een heel huis in. Sommige mensen noemden haar spottend ‘Malle Pietje’. Bella ging door. “Het is zwaar en droevig, maar zeker ook grandioos werk,” zei ze daar toen over.
Ze zette een weggeefwinkel op, hielp met administratie en legde contact met instanties. Als mensen onvoldoende eten hadden, deed ze soms boodschappen voor hen. Dat betaalde ze zelf, want een vrijwilligersvergoeding kreeg ze niet. “Als vrijwilliger doe je dat van je eigen geld.” En wanneer bewoners zich niet gehoord voelden, sprak ze zich uit. “Ik kan niemand laten staan,” zegt ze.
Dat is nooit veranderd. Tegenwoordig beheert Bella twee weggeefgroepen op Facebook: één voor babyspullen en één voor spullen voor volwassenen. Ze neemt donaties aan, zoekt alles uit en plaatst de spullen in de groepen. Zo maakt ze het voor mensen makkelijker om te vinden wat ze nodig hebben. Een kinderwagen, een kledingkast of een tas babykleertjes kan al veel betekenen als je die zelf niet kunt betalen.
Haar huis en bergingen staan daardoor regelmatig vol met spullen voor anderen. Ze weet hoe het is om weinig te hebben en hoe moeilijk het kan zijn om hulp te vragen. Soms krijgt ze als dank een plantje, een bos bloemen of iets lekkers. Eigenlijk vindt ze dat al te veel, omdat ze weet dat mensen het zelf hard nodig hebben. De bedankbriefjes die ze krijgt, bewaart ze nog altijd. “Daar gaat mijn hart helemaal van open.”
Bij Positive Minds willen we dat mensen over geldzorgen kunnen praten zonder bang te hoeven zijn voor een oordeel. Bella ziet dagelijks waarom dat nodig is. Achter een verzoek om een kinderwagen of een tas kleding kan een verhaal schuilgaan dat iemand nog aan niemand heeft durven vertellen.
Zij blijft kijken, luisteren en helpen. En ze blijft het hardop zeggen: armoede mag geen onderwerp zijn waarover we zwijgen.